در مأموریت‌های کپسول‌های فضایی بازگشت‌پذیر، تخمین دقیق ارتفاع در فاز ورود مجدد به اتمسفر، نقش حیاتی در راه‌اندازی ایمن سامانه‌های فرود و بازیابی ایفا می‌کند. این مقاله با تمرکز بر ارتفاع‌سنج‌های بارومتریک در کپسول‌های فضایی تحقیقاتی، به بررسی جامع انواع مدل‌های مورد استفاده، شامل سامانه‌های آنروئیدی، پیزومقاومتی، ارتعاشی و حالت جامد و تحلیل عملکرد و ویژگی‌های فنی آنها می‌پردازد. در ادامه خطاهای مؤثر بر دقت اندازه‌گیری ارتفاع، از جمله نویزهای سنسور، تأخیر در سیستم‌های لوله‌کشی و پردازش، خطاهای تبدیل A/D، اثرات آیرودینامیکی ناشی از موقعیت نصب سنسور و تداخلات مدل‌سازی اتمسفر، به‌طور مستقل ارزیابی شده‌اند. با استفاده از داده‌های مأموریت آزمایشی کپسول اوریون، میزان تأثیر هر یک از این منابع خطا بر دقت تخمین ارتفاع بررسی شده است. همچنین نقش الگوریتم‌های ترکیبی مانند فیلتر کالمن در کاهش عدم قطعیت اندازه‌گیری و نحوه به‌کارگیری داده‌های ارتفاعی برای راه‌اندازی مرحله به مرحله سامانه کاهش سرعت و بازیابی تشریح شده است. در بخش پایانی، کاربرد فناوری‌های نوظهور مانند ادغام GNSS با ارتفاع‌سنج‌های بارومتریک، استفاده از سنسورهای MEMS و پیاده‌سازی معماری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی پیشرفته، از جمله شبکه‌های عصبی عمیق، در سامانه‌های آینده مورد بحث قرار گرفته است.